اينجا لندن است. ساعت يازده و بيست و سه دقيقه نيمه شب هفدهم شهريور ماه. اين منم نينا، در سينه يك دل شكسته دارم و در گلو يك بغض عميق، بالاي سرم سقف اتاقي كوچك است و آسماني پر از باران، زير پايم گليم بته جقه سر راهي پدربزرگ است، پيشكش هجرتم به غربت! از كجا به اينجا رسيده‌ام؟ از گرما به سرما، از آفتاب به يك ماه نصفه نيمه پشت توده‌اي ابر سياه! از عشق به تنهايي! لندن كه مي‌گويند همين است؟ مارپيچ با خيابان‌هاي باريك به هم پيوسته و خانه‌هاي يك شكل كوچك، اتوبوس‌هاي دو طبقه قرمز و يك دنيا باران! باران! اين باران بي‌پايان، آخر ديوانه‌ام مي‌كند و اين مه كه به گرفتگي دلم است و خيال رفتن هم ندارد